Biała (nazwa topograficzna), położona nad rzeką Wierzbicą, dawniej zwana Bielicą, dziś Stara Biała. Wieś książęca, wzmiankowana w 1378 roku z okazji sprzedaży młyna książęcego. Od 1495 królewska, największa w województwie, dzierżawiona w 1-szej połowie XVI wieku przez Elżbietę Sierpską z Gaju, starościnę płocką. W tym czasie dobra Biała i Maszewo utworzyły tenutę, nadawaną przez króla, liczącą 800 hektarów roli, z czego 200 hektarów stanowiło wójtostwo. Wójtostwo to było większe niż przeciętna wieś szlachecka. Od 1543 roku dobra znalazły się w rękach królowej Bony - posesorki królewszczyzn mazowieckich.

W 1555 Bona zastawia je swojemu sekretarzowi Janowi Kroczewskiemu. Tenutariuszami Białej były znane w Koronie osobistości: w wieku XVI Stanisław Sierakowski kasztelan lędzki, jego syn Jan kasztelan brzeski, w końcu XVII Jan Dobrogost (Bonawentura) Krasiński, referendarz wielki koronny, wojewoda płocki, Jan Kazimierz Krasiński podskarbi koronny, Piotr Piwo sędzia ziemi gostynińskiej. Właścicielami wójtostwa Biała byli między innymi: ród Prawdziwców Ośnickich (m. in. Andrzej kasztelan raciążski i Jan, stolnik płocki). Paweł Kryski z Drobina, faworyt królowej Bony Jan Altensee - aptekarz królowej, potem burmistrz i aptekarz w Płocku. W 1662 roku w Białej stał dwór. W czasie zaborów kolonia Biała nazywała się wraz z kolonią Maszewo Szroetersdorf i należała do ekonomii rządowej, zarządzanej przez dzierżawców. Po uwłaszczeniu folwark w Białej przyłączony został do majoratu Furmanów w Brwilnie. Po odzyskaniu niepodległości folwark objął Mikołaj Szempliński, który gospodarował w nim do 1930 roku.